برای چنین روزی

از آمدن و رفتن ما سودی کو؟

وز تار وجود عمر ما پودی کو؟

در چنبر چرخ جان چندین پاکان

می سوزد و خاک می شود دودی کو؟

                                                             خیام

اندیشه 2

طبیعت گدا سرشتی در ما ایجاد شده که هر روز دیده به جایی بدوزیم و همه قوای انسانی خود را به صورت "امید" در این نگاه گرد آوریم.         

 ژان پل سارتر

اندیشه

مردم به این دلیل به خدا اعتقاد دارند که دنیا خیلی پیچیده است و به نظر آنها بعید است که چیزهایی به پیچیدگی سنجاب بالدار یا چشم آدمی یا مغز به طور اتفاقی به وجود آمده باشد. اما باید منطقی بود و اگر مردم منطقی فکر کنند متوجه می شوند که فقط به این دلیل می توانند بگویند خدا هست که این چیزها در جهان اتفاق افتاده است و وجود دارد. در حالی که میلیاردها سیاره وجود دارند که در آنها حیات جریان ندارد اما کسی در آن سیاره ها زندگی نمی کند که مغز داشته باشد و به این موضوع توجه کند. و این درست مثل این است که همه ی آدم های دنیا با سکه، شیر یا خط بیندازند و ممکن است کسی پیدا شود که 5698 بار پشت سر هم شیر بیاورد و با خودش فکر کند که آدمی استثنایی است در صورتی که واقعا این طور نیست چون از طرف دیگر میلیون ها آدم دیگر هستند که 5698 بار شیر نیاورده اند.

 

ماجرای عجیب سگی در شب/ مارک هادون

روزگار بر ما گذشت...

 

آن روزی متوجه شدم که دوران زیبا و معصوم کودکی را پشت سر گذاشته و وارده دنیای کثیف بزرگترها شدم که به جای دنبال کردن برنامه های کودک برنامه اخبار را دنبال کردم...

پیشنهاد

 

* پیشنهاد داده ام که در کتاب فرهنگ لغات سیاسی به جای  کلمه ی پوپولیست از واژه ای احمدی نژاد استفاده شود.

پ ن: دولت جمهوری اسلامی مشروعیت خود را مدیون آقای احمدی نژاد است.

سبز = اعتراض

 

این روزها نشان سبز به دست دارم.نه برای حمایت از این یا آن نه برای حمایت از چپ یا راست نه برای اصلاحات یا اصولگرایی نه برای خوشامد تو نه اینکه جو مرا گرفته باشد نه برای اینکه ادایه جوجه روشنفکران را دربیاورم

 

نشان سبز من حکایت از اعتراض من است.اعتراض به حکومت،اعتراض به نظام،اعتراض به سیستم،به زمین ،به زمان ،به ( خدا )به زندگی اما نه به تو....

آیینه

آیینه

باران می بارید،بوی رطوبت دیوارها فضای اتاق را پرکرده بود.روی طاقچه خاک گرفته رادیو کهنه ای بود که از آن صدا ی آواز به گوش می رسید.ننه سودابه روی  صندلی ،کناره پنجره نشسته بود.موهای حنائی پریشانش را روی کتف های خمیده اش رها کرده بود .به موهایش شانه میکشید،و از پشت عینک ته استکانیش به برخورد قطره های بارن با نور کم سوی چراغ برق خیابان خیره بود.خیابان خلوت بود.گهگاهی ماشینی با سرعت عبور میکرد و آب چاله های  اسفالت را روی تنه درختان کهنسال میپاشید.

مش رحیم روی تخت خواب دراز کشیده بود .چشم دوخته بود به لامپی که سوسوزنان اتاق را روشن میکرد وهر لحظه احتمال داشت،خاموش شود.

ننه سودابه شانه را گذاشت روی میزی که کنارش بودو اینه دستی کوچکش را از روی میز برداشت ،با کف دست پینه بسته اش گرد و غبار روی آیینه را پاک کرد و به چروکهای دور لبش خیره شد.

مش رحیم همچنان به لامپ چشم دوخته بود ،با یکی از دستهای لاغرش به سختی موهای سفید روی شقیقه اش را مرتب کرد.انگشتهایش حس نداشتند ،انگشتهایی که تارو پود قالی را تنیده بودند.مش رحیم سرفهءخشکی کرد.ننه سودابه بی حوصله آیینه را روی میز گذاشت،وبا گوشه پیراهن گل گلی که بر تن داشت ،شیشه های عینکش را پاک کرد. دوباره عینکش را روی بینیش گذاشت،وبه ساختمانهای سر به فلک کشیده آن طرف خیابان خیره شد .باران به تندی به شیشه های پنجره ساختمانها میکوبید.

ناگهان ماشین عروسی از مقابل پنجره گذشت ،وصدای بوقش در اتاق پیچید،مش رحیم سرفه خشکی کرد وتن رغورش را تکان داد،نیش خندی بر لبهای خشکیده اش نقش بست.ننه سودابه دستهایش را روی پاهای نحیفش گذاشت، وبا غلبه بر درد کمر از روی صندلی برخاست .دست به کمر و لنگان لنگان خودرا به کمد زه واردرفته گوشه اطاق رساند،در کمد را با زحمت باز کرد.صدای غژغژ در کمد باعث شد ،مش رحیم پلک های خسته اش را چند دفعه با عصبانیت به هم فشار دهد .

ننه سودابه ازمیان خرت و پرت های داخل کمد ،آلبوم رنگ پریده ای را برداشت ،وبه سوی تخت خواب رفت .کناره مش رحیم نشست.مش رحیم همچنان به لامپ خیره بود.ننه سودابه آلبوم را باز کرد و به اولین عکس چشم دوخت.در عکس مش رحیم لباس دامادی بر تن داشت وبا دودستش تور تاج عروس ننه سودابه را کنار میزد.هردو میخندیدند.

مش رحیم سرفه کرد .ننه سودابه آلبوم را بست ،وخیلی ارام سررش را روی سینه مش رحیم گذاشت.

مش رحیم زمزمه کرد: (( دوستت دارم ))

ننه سودابه باصدای گرفته گفت:((دوستت دارم ))

ننه سودابه چشم هایش را بست ،وبه خواب عمیقی فرورفت .مش رحیم دیگر سرفه نمی کرد ،وهمچنان به لامپ خیره  بود که هرلحظه احتمال داشت خاموش شود.

 

                                                                                               کورش ساسانیان/ بهار ۱۳۸۸

 

پ ن: همیشه سعی کردم جملات یا شعرهای خوبی که می شنوم یا می خونم را یه جایی برای خودم ثبتش کنم تا بارها و بارها مرورشون کنم. شعری که پایین می خونید هم از اون شعرهای زیبایست که تو وبلاگ یکی از دوستان خوندمش و خواستم لذت خوندن این شعر را با خواننده های این وبلاگ تقسیم کنم.

به رسم ادب: مطلب اصلی را می تونید از وبلاگ رهگذار عشق بخونید.

خدايا كفر نمي گويم..،پريشانم....

چه ميخواهي تو از جانم...؟

مرا بي آنكه خود خواهم اسير زندگي كردي.... 

خداوندا اگر روزي ز عرش خود به زير آيي 

لباس فقر پوشي 

 غرورت را براي تكه ناني به زير پاي نا مردان بيندازي 

و شب آهسته و خسته تهي دست و زبان بسته به سوي خانه باز آيي 

زمين و آسمان را كفر ميگويي..نمي گويي؟؟؟؟؟.... 

 

خداوندا اگر در روز گرما خيز تابستان ، تنت بر ساي ه ي ديوار بگشايي 

لبت بر كاسه ي مسي قير اندود بگذاري  

و قدري آن طرف تر عمارتهاي مرمرين بيني و 

اعصابت براي سكه اي اين سو و آن سو در روان... 

زمين و آسمان را كفر مي گويي...نمي گويي؟؟؟؟ 

خداوندا اگر روزي بشر گردي ز حال ما خبر گردي 

پشيمان مي شوي از قصه ي خلقت ، 

از اين بودن از اين بدعت... 

خداوندا تو مسئولي ... 

خداوندا تو ميداني كه انسان بودن و ماندن در اين دنيا 

چه دشوار است ، چه رنجي ميكشد آن كس كه 

 انسان است و از احساس سرشار است.

 

 

 

 

دلم بد برای این فضا تنگ شده....

تغیرات 360

 وقتي ديدمش شوك بهم وارد شد. 6 سالي مي شد كه نمي ديدمش، آخه اونهم به تبعيت از قانون و سنت همشهري ها بعد از تموم شدن خدمت سربازيش رفت  آن ور آب پي يه لقمه نون،پي بدبختي،پي آينده. البته اينكه من چرا نرفتم براي خودش داستاني داره.

توي فاميل با محمد رابطم از بقيه گرمتر بود،يه جورايي همبازيه دوران كودكيم بود و باهم بزرگ شده بوديم، يه بچه خيلي ساده كه علاقه اي به درس و مشق نداشت، دوم راهنمايي رو سه بار افتاده بود جهان بيني اش هم در حد گذرون زندگي،امروز را فردا كردن و...بود حتي اون زمان دركي از كلمه جهان بيني نداشت. دو هفته پيش برگشت ايران البته اقامت سوئد را گرفته و بعد از عيد برمي گردد. اما اينكه چرا بهم شوك وارد شده و من توي كما به سر مي برم به خاطر تغيير ظاهريش نيست بلكه براي تغيير شخصيتش است. برام باور كردني نيست كه يه انسان به اين اندازه تغيير مثبت داشته باشد. البته من يكي از دوستان خودم را كه در نوجواني بذه كار بود و سر و كارش با كانون را سميل تغيير مي دونستم كه الان خدا را شكر دانشجوي دكتراي ادبيات هست. اما بايد اعتراف كنم كه تغييرات محمد پسر خالم چشمگيرتر از بيژن بوده.

شايد پيش خودتون بگيد كه خوب هر كسي اروپا بره اين تغييرات حاصل مي شه. من در جواب مي گم كه اينطور نيست چون خيلي از هم ولايتي ها و اقوام را ديدم كه بعد از برگشتشون از لحاظ شخصيتي و فكري رشد كه نكردن هيچ بلكه دچار تعارض شخصيتي هم شدن،چون زندگي كردن شخصي كه در يك كشور مذهبي رشد كرده در محيط كمونيست،سكولار و دموكراسي دار مستلزم اين است كه يا سخت به مذهب و رسم و رسومات كشور خود ايمان داشته باشي يا واقعا خودت را بتواني در مورد درستي افكار آنها متفاعد كرده باشي.يعني به قول محد حد وسط اين ماجرا بسيار خطر ناك است. در اينصورت شخص دچار مشكل رواني و احساس مي كند مرتد شده و... و بعد اينكه آنها به دنبال عشق و حال خودشان(اگه عشق و حالي باشه) و يا كار هستند.

 تقريبا با ورود من به دانشگاه محمد هم به اروپا سفر كرد.اين قضيه هم باعث خوشحالي من وهم ناراحتي من شده. ناراحت از اينكه من و امثالهم با اينكه تحصيلات آكادميك داريم و توي جامعه به عنوان قشر با سواد حساب مي شويم،دراي درك روشن از دنياي  اطرافمان نيستيم و ديدگاهمان نسبت به سياست،اقتصاد،تاريخ و حتي دينمان بسيار سطحي است و اين براي من بسيار آزار دهنده ست. اما خوشحالم از اين جهت كه مي بينم يكي از بستگان و دوستان خودم به اندازه 360 درجه تغيير كرده. راستش هميشه الگوي من در زندگي اينچنين اشخاصي هستند كه بر خلاف مسير رودخانه شنا مي كنند و به قدري شخصيت خودشان را پرورش مي دهند كه آدمها همگي دوست دارند با اينگونه افراد معاشرت و نشست و برخاست داشته باشند، و هيچ لذتي براي من بيشتر از اين نيست كه هم صحبت اشخاص باسواد و با درك بالا شوم.اين افراد هميشه با خودشان هر جا كه مي روند عشق، صفا و گرمي مي برند و در همه حال مشغول انگيزه دادن به اطرافيان خود هستند و بارزترين مشخصه آنها احترام به ديگاه ها ، عقايد ،ارزشها و مذهب همه انسانهاست.

واقعا براي بيژن و محمد خوشحالم. اميدوارم به همين منوال ادامه دهند كه مطمئنم همينطور هم هست و مطمئن باشند من هم راه آنها را خواهم پيمود...